«Gschichte vo hie und hütt» mit Pedro Lenz «Wenn der Schnee deheime blibt»

Pedro Lenz, 51, Mundart-Schriftsteller und Publizist, schreibt in seiner Kolumne für die «Schweizer Illustrierte» über die Eigenheiten im Schweizerdeutsch.

Vo letscht hei si am Radio gseit, dä Januar sig bis jetzt der chöutischt sit 1987. A Januar vo 1987 man i mi no tipptopp bsinne. Aber fasch no dütlecher gsehn i der Dezämber vom Johr 1982 vor mer. I däm Johr hets no fasch keni Tamile ir Schwiz gha, ömu nid dört, won ig gwohnt ha. Aber ei Tamil, mir hei nim Pala gseit, het mit üs uf der Boustöu gschaffet. Mir hei nis aube so guet wis ggangen isch uf Änglisch ungerhaute. Vüu han i nid verstange, aber immerhin han i gwüsst, dass der Pala vo Sri Lanka chunnt.

I säuber bi denn no ir Murerlehr gsi, und i ha im Winter gäng furchtbar glitte, wenns eso chaut isch gsi. Aber was han i wöue mache? Der Winter isch der Winter. Do bringts nüt, wenn me z vüu jammeret. Auso han i dürebbisse, eso wi aui angeren ou. Aui, ussert der Pala. Wos nämlech z erschte Mou gschneit het, isch er nid cho schaffe. Am angere Tag, wos nümme gschneit het, isch er wider cho. Der Chef het ne gfrogt, was los sig gsi, aber wöu er ne nid verstange het, het er eifach aagno, der Pala sig chrank gsi.

Es paar Tag spöter hets no einisch gschneit. De isch der Pala wider nid cho. Wos het ufghört schneie, isch er wider cho. Und eso isch es vo denn aa immer gsi. Hets gschneit, de isch er deheime bblibe. Hets nid gschneit, de isch er cho schaffe. Irgendeinisch hets am Chef glängt. Är het am Pala so guet wis ggangen isch versuecht klarzmache, dass me nid eifach ständig uf der Büez chöng fähle. Aber är fähli jo gar nid, het der Pala gseit, är sig jo do. Hütt scho, het der Chef gseit, aber am Tag vorhär und am Midwuch vor letschte Wuche und am Fritig vor vordere Wuche, do heig er gäng unentschuudiget gfäuht. No, no, het der Pala i sim eifachen Änglisch erklärt.

Der Winter isch der Winter. Do bringts nüt, wenn me z vüu jammeret

Är heig nie unentschuudiget gfäuht. Der Chef, wo aagnoh het, der Pala heig ne nid rächt verstange, het e Kaländer zur Hüuf gnoh und het nim zeigt, wenn dass er gfäuht het. Aber der Pala het mit de Finger der Schneefau nochegmacht. Denn, won är nid sig cho schaffe, heigs doch gschneit. Bi üs wärdi ou bi Schneefau gschaffet, het nim der Chef müessen erkläre. Der Pala het glachet, wöu er gmeint het, der Chef miech e Gspass. Und de het er wider aui Finger gägen abe gha und se schnäu bewegt, was hätt söue zeige, wis schneit.

Wenn der Schnee do sig, de blibi är deheime, und wenn der Schnee deheime blibi, de sig är do, het der Pala i sim eifachen Änglisch erklärt. «Snow here, Pala home – snow home, Pala here!» Ou wenn ig denn aus Lehrbueb gwüsst ha, dass der Pala sini Aasicht muess revidiere, wenn er si Job nid wott verlüüre, bin i nid ganz sicher gsi, ob sini Logik nid logischer isch aus d Logik vom Chef. Und bis hütt dänken i a jedem Wintertag, wos nid schneit, es sig guet, dass der Schnee deheime isch bblibe. 

Im Dossier: Weitere Geschichten von Pedro Lenz und «Notabene»-Kolumnen

Auch interessant