«Gschichte vo hie und hütt» mit Pedro Lenz «Wär isch wo deheime?»

Pedro Lenz, 49, Mundart-Schriftsteller und Publizist, widmet sich in seiner ersten Kolumne für die «Schweizer Illustrierte» der Frage, wo man sich daheim fühlt? Auf Facebook, in der Innenstadt oder doch am Bahnhofskiosk?

Es isch e Satz gsi, nume ganz en eifache, churze Satz, ufgschnappet im öffetleche Ruum. «I füehle mi nid deheime!»

Die Frou, wo dä Satz zu öpperem gseit het, isch ir Isebahn ghocket, het d Wanderschueh abzoge gha, e Thermosfläsche und e Schale mit Hörnlisalat uf em Tischli, es Buech uf em Schooss, es Bluemestöckli am Bode und ds Telefon am Ohr.

«I füehle mi nid deheime!», en eifache, knappe Satz, aber eine, wo isch blibe bhange. D Frou het säubschtverständlech no ganz vüu angers Züg gseit, vo de Ching, vom Maa, vom Job, vo de planete Ferie, luter Theme, wo nume sie säuber und ihres unsichtbare Gägenüber betroffe hei. Zwüschinne het si chli vo ihrem Hörnlisalat ggässe. De het si im ne Spiegeli gluegt, ob der Lippestift no passt und sech e Schluck Tee us der Thermosfläsche nochegschänkt. Es isch ere offesichtlech no wouh gsi, dere Frou, wo so sorglos über aues plouderet het, wo re grad düre Chopf isch ggange.

Nume grad dä eint Satz, das biilöifige «I füehle mi nid deheime», isch ir Luft blibe hange, wi ne Schatte über em Idyll vom ne schöne Mäntigmorge. Es isch der Satz gsi vore junge Frou, wo sech im öffetleche Ruum verhautet, wi wenn si deheime wär, wo aber gliich no muess betone, si füehli sech nid deheime.

Isch men im Facebook deheime, wenn me der ganze Wäut d Fötteli vor letschte Privatparty zeigt?


Wo isch men eigetlech deheime? Isch me am Bahnhofkiosk deheime, wenn men am Sunntig im Trainer und i de Finke geit go d Zitig choufe? Isch men ir Innestadt deheime, wenn me uf ne Stäge hocket und es Nasi Goreng us em Styroporschachteli isst? Isch men im Facebook deheime, wenn me der ganze Wäut d Fötteli vor letschte Privatparty zeigt? Isch men i de Onlinekommentarspaute deheime, wenn me irgendöpperem, wo me gar nid persönlech kennt, anonym cha d Meinig säge?

Es gitz Outene Kunschtmoler, wos chli bös uf der Lunge het. Drum het er vor churzem i ds Spitau müesse. Är het im Pijama i sim Spitauzimmer zeichnet, wo ner unerwartete Psuech het übercho. Är het sine Psuecher gseit, si söue schnäu dusse warte, de chöng men i d Cafeteria go nes Kafi nä. Es isch es Momäntli ggange, bis er parat isch gsi. Wo ner us em Zimmer chunnt, het er e tipptoppen Aazug und es subers Hemmli annegha, derzue es paar früsch polierti Haubschueh. «Läck, jetz hesch di aber useputzt!», het der Psuech zue nim gseit.«Säubschtverständlech! I cha jo nid im Pijama um frömdi Lüt umeschliiche.»

Der Moler hätt zum Bischpüu ou chönne säge, är füehli sech nid deheime. Aber wöu er der Ungerschied zwüsche sim private Zimmer und der öffetleche Cafeteria mit sire Chleidig het zum Usdruck brocht, het er nüt meh müesse säge. Är het e Vorstellig dervo, wo dass sis Deheimen aafoht und wo dass es ufhört.

Im Dossier: Alle «Notabene»-Kolumnen

Auch interessant