«Gschichte vo hie und hütt» mit Pedro Lenz «Dick und Doof aus Dökter»

Pedro Lenz, 51, Mundart-Schriftsteller und Publizist, schreibt in seiner Kolumne für die «Schweizer Illustrierte» über Oliver Hardy und Stan Laurel und warum er die Dick-und-Doof-Charaktere neuerdings noch lieber mag.

Aus Ching han i mängisch bir Grossmueter dörfe Füume luege. Trickfüume hei mer nid so vüu gseit. Derfür bin i Fan gsi vom Charlie Chaplin und vom Buster Keaton. Und ganz bsungers gärn han i Dick und der Doof gluegt. I ha di beide Männdle mit de Melonen uf em Chopf richtig gärn gha. Drum han i fasch nie möge lache, wenn auben eim vo dene Toupatsche wieder es Missgschick isch passiert. Der Stan und der Oli hei mer leid to. I ha mer gäng ganz fescht gwünscht, si heigen ou einisch Glück. Aber immer, wenn si öppis guet hei wöue mache, isch es zletscht schlächt usecho.

Ersch vüu spöter han i begriffe, dass es jo genau eso muess si, dass auso di Dick und Doof Gschichte nume denn funktioniere, wenn de beide Fründen aues misslingt. Und gliich han i das Beduure us der Chindheit nie ganz wäggbrocht. Bis hütt gsehn i i jedem Dick und Doof Füum öppis Ärnschthafts, öppis Melancholisches, öppis Tragisches, öppis, won i nid eifach cha drüber lache.

Das isch mer aues i Sinn cho, won i ire Beiz e Maa ha gseh, wo sehr wahrschiinlech Stimme het ghört. Däm Maa isch es nid guet ggange. Är het sech närvös bewegt und mit dene Stimmen i sim Chopf gstritte. Me het sech ärnschthaft müesse Sorge mache. Aber de het der Maa us sim Portemonnaie e Foti vo Dick und Doof füregno. Und nächär het er di Foti ufe Tisch gleit und het mit zwöine Stimmen uf Hochdütsch aafo rede. Är isch Dick und Doof worde, het aus Stan zum Oli gredt und aus Oli zum Stan. Dä Maa het offesichtlech vergässe, dass er ire Beiz unger Lüt hocket. Är isch minutelang nume no i sim private Dick und Doof Füum gsi. Vor sich het er d Foti vo de beide Komiker gha. Und de het er se so minutenang lo rede, dass me grad hätt chönne meine, me sig zmitts ire Dick und Doof Gschicht.

Bis hütt gsehn i i jedem Dick und Doof Füum öppis Ärnschthafts, öppis Tragisches

Es isch faszinierend und gliichzitig berüerend gsi. Mir isch es dört vorcho, wi wenn dä Maa di beide Roue bbruucht hätt, zum chli Ornig i das Dürenang i sim Chopf bringe. Es hätt tatsächlech funktioniert. Är isch gli nümm närvös gsi. Di beide Figure hei sech gägesitig beruhiget.

D Lüt ir Beiz, wo dä Maa beobachtet hei, si chli verläge gsi. Si hei sech gägesitig zuezwinkeret und versuecht, ihri Verlägeheit mit emne Grinse z überspile. Aber niemer het lut glachtet. Und wo der Maa sini Foto het iipackt und ggangen isch, isch es es paar Sekunde lang sehr stüu gsi i dere Beiz.

Der Oliver Hardy und der Stan Laurel läbe scho lang nümm. Der eint isch 1957 gstorben und der anger 1965. Aber letscht Wuche si di beiden i Chopf vomene Maa im näblige Mittuland gstige. Si hei nim sis psychische Liide für ne churze Momänt chli erträglecher gmacht. I ha di beide Schouspiler wi gseit scho aus Ching sehr gärn gha. Aber a däm Oobe i dere Beiz han i se no grad e chli lieber übercho.

Im Dossier: Weitere Geschichten von Pedro Lenz und «Notabene»-Kolumnen

Auch interessant