Pedro Lenz' «Gschichte vo hie und hütt» «Die, wo nümm d Stägen uf möge»

Pedro Lenz, 52, Schriftsteller und Publizist, sinniert in seiner Mundart-Kolumne für die «Schweizer Illustrierte» übers Treppensteigen und Liftfahren.

Wenn me z Outen im Bahnhof nach em hingerschte Gleis zur Ungerfüehrig use wott, hets e Stäge, aber ke Rampe. Wär nid so guet z Fuess isch oder wägem Rollator nid cha Stäge loufe, muess der Lift näh. 

Ig persönlech, i nime fasch nie der Lift, wöu i meischtens d Illusion ha, d Stäge z näh sig scho fasch öppis wi Sport triibe. Und wenn i zuefäuig grad denn d Stägen ufeloufe, wenn mi Husarzt oben abe chunnt, de macht mi das chli stouz.

Stigen i auerdings gliich einisch i dä Lift, ergit sech i dere churze Fahrt vor Ungerfüehrig uf d Stross praktisch immer es unverhoffts Gspräch.

Letscht Sunntig stigt zum Bischpüu en öuteri Frou zue mer i Lift, und no bevor dass d Türe zue isch ggange, seit si us em Nüt use: «So, hüt han i öppis ganz Verruckts gmacht!»

Zersch han i nid gwüsst, was i söu säge, bi nid emou sicher gsi, ob i eifach söu warte, bis sech dä Satz ir Liftkabinen uflöst. Aber der Gwunger isch z gross gsi, und churz bevor dass mer usgstige si, han i se doch no gfrogt, was si derewä Verruckts gmacht heig. «I bi uf Züri go ‹Ewigi Liebi› luege, wüsster, das Musical!» Obs ere gfaue heig, han i se no gfrogt, und wi lang dass es ggange sig.

Es sig chli ne Schnulze, het si gfunge, aber es heigere scho no gfaue. Und duuret heigs öppe zwöiehaub Stung. Mir hei de no ne Momänt vor em Lift witergredt.

Was i chönnt ungernäh, wenn i einisch Luscht hätt, öppis ganz Verruckts z mache

Voilà! Han i für mi ddänkt. Jetz weiss i wenigschtens, was i chönnt ungernäh, wenn i einisch Luscht hätt, öppis ganz Verruckts z mache. Hätt i der Lift nid gno, wüsst i das nid.

Ir Hoffnig uf witeri Erkenntnis han i am nöchschte Tag wieder der Lift gno. Und prompt isch ou das Mou e Frou derzue gschtige, wo dringend öppis het müesse loswärde. Ou die Frou isch ohni längi Vorred diräkt zur Sach cho: «I bi hässig!», het si gseit. «Si hei mi grad verruckt gmacht uf der Büez!»

Es heig doch ke Sinn, sech ufzrege, han i versuecht se z tröschte. Und es het mi ddünkt, si heig der Rotschlag mögen aanäh. Mir si de no ne Teil vom Wäg zäme gloufe.

Es het mi eigenartig ddünkt, dass usgrächnet so ne troschtlose Bahnhofslift, wo der ganz Tag numen immer vom UG i ds EG oder vom EG i ds UG fahrt, bi töune Lüt so nes Mitteiligsbedürfnis uslöst. I ha mi aafo frooge, obs ächt mit däm zämehanget, dass jo meischtens Mönsche, wo nid eso guet chöi loufe, dä Lift näh. 

Mönsche wo nid guet z Fuess si, gö jo vermuetlech nid so vüu zum Huus us. Und wenn si nächär glich einisch use gö, de wei si sech ustuusche. Und wöu die, wo nid so guet z Fuess si, meischtens no zure Generation ghöre, wo nid immer ds Smartphone vor em Gsicht het, müesse si der Kontakt verbau ufnäh, auso diräkt. Oder churz gseit: Die, wo nümm d Stägen ufmöge, di sueche ds Gspräch. 

Im Dossier: Weitere Mundart-Beiträge von Pedro Lenz

Auch interessant