Pedro Lenz' «Gschichte vo hie und hütt»

«Öppis zum Tischtuech im Spiiswage»

Pedro Lenz, 52, Schriftsteller und Publizist, sinniert in seiner Mundart-Kolumne für die «Schweizer Illustrierte» über Tischtücher in Speisewagen - oder wieso ihm Leute sagen, über was er mal schreiben sollte.

Niemer, wo nid säuber Mechaniker isch, chiem uf d Idee, am ne Mechaniker z säge, wi ner sini Büez muess mache. Und niemer, wo nid säuber Zahnarzt isch, chiem uf d Idee, am ne Zahnarzt z säge, wi ner sini Büez muess mache. Aber bi üs Schriftstöuer, do passierts jede Tag, dass nis irgendöpper erklärt, wi mer söue schaffe.

«Dir müesst unbedingt einisch öppis über di Tischtüecher im Spiiswage schriibe!», seit mer grad chürzlech e Frou, won i gar nid gkennt ha.

Wieso muess i das? Worum muess i mini Arbeitsleischtig für öppis ufwände, wo mer irgendöpper eifach so en passant uftreit? Würds jemous öpperem i Sinn cho, am ne wüudfrömde Gmüeshändler uf em Märit z säge: «Dir müesst unbedingt einisch Würscht i ds Aagebot näh!»? Nei, das chiem sicher niemerem i Sinn. Aber mir seit di Frou, won i nid kenne: «Herr Lenz, dir müesst unbedingt einisch e Gschicht über di Tischtüecher im Spiiswage schriibe!»

I warte jo eigetlech ständig nume druf, dass mer ändlech öpper seit, was i z tüe ha

I ha glachet und gseit: «Sicher, säubschtverständlech, Tischtüecher im Spiiswage, das isch es literarisches Thema, wo mi schon lang brönnt. Tischtüecher im Spiiswagen isch möglecherwiss das literarische Thema überhoupt. Guet erwähneter das! Jetz müesst i nume no wüsse, was i über di Tischtüecher genau söu schriibe. De machen i das umgehend. I warte jo eigetlech ständig nume druf, dass mer ändlech öpper seit, was i z tüe ha. Drum bin i immer froh und dankbar um ne klaren Arbeitsuftrag.»

Ds Problem ar Ironie isch, dass si nid immer bim Empfänger aachunnt. Di Frou isch jedefaus unbeirrt bi ihrem Thema bblibe. Si het mer gseit, dass me bi Tischtüecher entweder mit ere wisse Molton-Ungerlag ds Rütsche chöng verhindere oder süsch mit Chlammere. Aber bi de Tischtüecher vo de Spiiswägen im Zug heigs kener Ungerlagen und kener Chlammere. Drum rütschi di Tischtüecher ständig uf de Tische hin und här. Das sig e Zuemuetig, wi di Tischtüecher i de Spiiswägen umerütschi! Sit Johre sigs scho so, trotzdäm miech niemer öppis dergäge.

«Und was söu ig mache?», han i di Frou gfrogt.

«Äbe, dir söttet e Gschicht drüber schriibe. Irgend en amüsanti Gschicht, wo das Problem beschribe wird. Öich chunnt sicher öppis Luschtigs i Sinn.»

I ha de di Frou müessen enttüüsche. I fahri zwar vüu im Spiiswagen und klar, mir sig ou scho meh aus einisch ufgfaue, dass di Tischtüecher dört ständig verrütsche. I heig sogar scho Tischtüecher gseh, wo am Bode sige gläge, wöu si derewä fescht i ds Rütsche sige cho. Aber e Gschicht, e richtigi Gschicht chiem mer zu däm Thema nid i Sinn.

Di Frou isch enttüüscht gsi. Und i würd gärn dänke, si sig enttüüscht drüber gsi, dass mer zu däm Thema ke Gschicht isch i Sinn cho.

Aber i befürchte, si sig vor auem drüber enttüüscht gsi, dass i nid brav usfüehre, was si mer uftreit het.

Im Dossier: Weitere Mundart-Beiträge von Pedro Lenz

Pedro Lenz am 4. Dezember 2017, 14.56 Uhr